Σάββατο 31 Μαΐου 2014

ΧΥΤΑ Μαρουλά, σύντομη ιστορία του





   ***  Ο ΧΥΤΑ του Μαρουλά ήταν ένα πρωτοπορειακό έργο της εποχής του,και έχει μια "δική του ιστορία" !
Η αποφ του ΔΣ αριθ 334 / 10-9-1991 ενέκρινε την δημοπράτηση του έργου με το σύστημα "μελέτη-κατασκευή" με το αιτιολογικό της γρήγορης (χρονικά) προώθησης της διαδικασίας "απόκτησης " εργολάβου στο έργο.
Χρηματοδοτήθηκε ,αρχικά, από το πρόγραμμα Envireg ,δημοπρατήθηκε την 5-10-1992 και η σχετική εργολαβία ,προϋπολογισμού 475 000 000 δρχ , με το σύστημα "μελέτη-κατασκευή", περιελάμβανε :  
oριστική μελέτη του ΧΥΤΑ+μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων + μελέτη οδού προσπέλασης προς τον χώρο,= οριστική μελέτη εξυγίανσης της χωματερής στα Τρία Μοναστήρια.
κατασκευή του ΧΥΤΑ.
κατασκευή της οδού προσπέλασης.
πλήρη έργα εξυγίανσης της (παληάς) χωματερής στα Τρία Μοναστήρια.
Οι σχετικές εγκαταστάσεις του νέου ΧΥΤΑ είχαν μελετηθεί για πληθυσμό 27 000 κατοίκων !
Σύμφωνα με την μελέτη, τα σκουπίδια θα εναπετίθεντο πάνω σε στρωμμένη μονωτική μεμβράνη ,θα επεκαλύπτοντο με χώμα, και υπήρχε ένα σύστημα κατακόρυφων και οριζόντιων σωληνώσεων για την συλλογή και απομάκρυνση των υγρών και των αερίων προϊόντων των αποτιθέμενων σκουπιδιών.
Τα υγρά προίόντα ( τα "γνωστά" στραγγίσματα) μέσω των οριζόντιων σωληνώσεων θα οδηγούντο σε δεξαμενή ,κατάντι του χώρου απόθεσης, από όπου θα ανακυκλώνοντο, χωρίς καμιά ρύπανση του περιβάλλοντος.
Η σύμβαση δήμου-εργολάβου υπογράφηκε  την 14-4-1993 με αρχική χρηματοδότηση, για το 1993, ποσών 280 εκατ δρχ από τα ΜΟΠ και 119 εκατ από το Envireg.
Να θυμίσουμε ότι την εποχή της σύμβασης με τον εργολάβο. για την κατασκευή του ΧΥΤΑ Μαρουλά, υπήρχε μια έντονη διαμαρτυρία των περιοίκων της χωματερής Τρία Μοναστήρια, που ζητούσαν την διακοπή απόθεσης σκουπιδιών εκεί.
Τις αρχές του 1994 οι κινητοποιήσεις των περιοίκων κατέληξαν σε αποκλεισμό της χωματερής,και απαγόρευση απόθεσης άλλων σκουπιδιών!
Αιτιολογία αυτής της "κίνησης" των περιοίκων ήταν η μη δέσμευση του δήμου για χρονοδιάγραμμα έναρξης της λειτουργίας του νέου ΧΥΤΑ με , ταυτόχρονη, διακοπή  λειτουργίας της χωματερής των Τριών Μοναστηριών.
Να αναφερθούμε στο χρονικό εκείνων των ημερών :
Την Παρασκευή 3-2-1994 ( υπό το καθεστώς της κατάληψης της χωματερής στα Τρία Μοναστήρια), ο δήμος στέλνει έγγραφο στις αρχές επισημαίνοντας  τον κίνδυνο από τα σκουπίδια με τα οποία ήταν πλήρη τα απορριμματοφόρα και σταθμευμένα στο οικόπεδο Τεσσάρων Μαρτύρων.[ εκκρήξεις κλπ]!
Το Σάββατο 4-2-1994 ,το πρωί, ο τότε νομάρχης Ρεθύμνου,ζητά την βοήθεια του τότε αντιδημάρχου Νίκου Νίνου,για έναρξη διαλόγου με τους περιοίκους της χωματερής στα Τρία Μοναστήρια.
Του επεσήμανε την "δύσκολη" κατάσταση, διότι μετά το έγγραφο του δήμου και τον τιθέμενο κίνδυνο, επρόκειτο να έρθουν ,την Δευτέρα, τα ΜΑΤ για , βίαιη, διάλυση της κατάληψης !
Ο αντιδήμαρχος ( συνοδευόμενος από φίλο του, τ πρόεδρο κοινότητας Σπηλίου) πήγε στον χώρο της κατάληψης, και κατέθεσε το αίτημα διαλόγου. Ο εκεί (ωπλισμένος) φύλακας της κατάληψης, και προσωπικός του φίλος, ζήτησε προθεσμία συζήτησης στην επιτροπή κατάληψης.
Πράγματι μετά από λίγες ώρες, ο αντιδήμαρχος ειδοποιήθηκε για συνάντηση στις 6.30 μμ στο καφενεδάκι των Τριών Μοναστηριών. Ενημέρωσε τον δήμαρχο και ζήτησε την έγκριση του να συνοδεύσει τον νομάρχη στην συνάντηση, όπως και έγινε τελικώς.
Στην συζήτηση με την επιτροπή κατάληψης, που διήρκεσε ένα τρίωρο, τέθηκαν όλες οι παράμετροι του προβλήματος, και αναδείχθηκε μια έλλειψη εμπιστοσύνης των περιοίκων λόγω της "προϊστορίας" των συζητήσεων που είχαν προηγηθεί.
Ζητήθηκε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα, για να αναστειλουν την κινητοποίηση τους!
Τελικά αποφασίσθηκε μια νέα συνάντηση , το βράδυ της επομένης μέρας Κυριακής 5-2-1994.
Το βράδυ τηυς Κυριακής στην αίθουσα του δημ συμβουλίου γίνεται η νέα συζήτηση που είχε συμφωνηθεί χθές.
Παίρνουν μια δέσμευση του εργολάβου,ότι σε 20 μέρες θα τελειώσει τον νέο ΧΥΤΑ για να πηγαίνουν εκεί, πλέον, τα σκουπίδια.
Οι περίοικοι φεύγουν ,φανερά δύσπιστοι, με δέσμευση τους να απαντήσουν την επόμενη μέρα για την απόφαση τους.
Μετά την σύσκεψη αυτή, και αφού αποχώρησε η επιτροπή των περιοίκων,γίνεται μια συζήτηση μεταξύ της επιτροπής του δημ συμβουλίου ( οι τρείς μηχανικοί δημ σύμβουλοι, κ Χουρδάκης, Λαμπρινός και ο υποφαινόμενος) και του εργολάβου.
Μετά την σύσκεψη αυτή ο αντιδήμαρχος Ν Νίνος μεταβαίνει στον χώρο της κατάληψης, για μια τελευταία συζήτηση πριν την απόφαση τους.
Χρειάσθηκε να γίνει μια επίσκεψη στις αποθήκες του εργολάβου για να βεβαιωθούν οι περίοικοι ότι οι μεμβράνες που θα στρωθούν στον ΧΥΤΑ ήταν ήδη στο Ρέθυμνο!
Η συζήτηση εκείνη ολοκληρώθηκε γύρω στις 11.00 την νύχτα της Κυριακής  5-2-1994.
Η προθεσμία που δόθηκε από την πλευρά των αρμοδίων, και που αποδέχθηκε η επιτροπή ήταν μέχρι 3 Μάρτη 1994!
Οπως θα διαπιστώσετε ,από την εκδήλωση των εγκαινίων,.( βλέπε το σχετική δημοσίευμα ανωτέρω) ,αυτή η προθεσμία τηρήθηκε ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ!!!
Ομως για να τηρηθεί πέρασε "από 40 κύματα" αγωνίας και προσπαθειών του υποφαινομένου!
Σχετικά βλέπετε στο ανωτέρω  πρακτικό του δημ συμβουλίου, και λάβετε  μια "ιδέα" του αγώνα αυτού!





η σωτηρία της Μετοχιολάνδης ![πώς "γλύτωσαν" το Ιρφάν+Ρισβάν Μετόχια από την απαγόρευση οικοδόμησης !

ΡΕΘΥΜΝΟ: τοπικές αλήθειες

παράξενες ιστορίες της Ρεθυμνιολάνδης

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΟΧΙΟΛΑΝΔΗΣ...........
----------------------------------------------------------------------------------------- 
του κ Νικ Νίνου επικεφαλή της «ανεξ δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»


Η αναζήτηση της χαμένης πόλης της Ρεθυμνιολάνδης μπορεί να μην έχει την…δόξα της χαμένης ηπείρου της Ατλαντίδας , ούτε τα ίδια χρόνια των ερευνών, ούτε τους ίδιους τόνους μελάνης των σεναρίων, ούτε τον ίδιο όγκο των ερευνητών, όμως για μας τους κατοίκους της έχει μοναδική σημασία και σπουδαιότητα!
Η όμορφη Ρεθυμνιολάνδη , η πόλη όπου όλοι ζούνε με αυξημένη ποιότητα ζωής, όπου υπάρχουν και τηρούνται κανόνες και αποφάσεις, όπου τα προβλήματα λύνονται με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον , όπου η ανάπτυξη χαρίζει την σιγουριά του καλλίτερου μέλλοντος, όπου οι νέοι είναι χαρούμενοι και γελαστοί απαλλαγμένοι από το οποιοδήποτε άγχος της αυριανής εργασίας τους, βρίσκεται (δυστυχώς….) «χαμένη» στην σκέψη, στα οράματα και στις αναζητήσεις ( μόνον ! ) κάποιων «ρομαντικών» κατοίκων της!
Η Ρεθυμνιολάνδη που ψάχνουμε να βρούμε και να την φέρουμε στο «ορατό φάσμα» της πραγματικότητας , έχει( δυστυχώς…..) εκτοπισθεί από την σημερινή χώρα όπου πολλά «παράξενα» παρατηρήθηκαν και παρατηρούνται.
Μια τέτοια «παράξενη» ιστορία , που θάπρεπε να καταχωρηθεί στην τοπική ιστορία (της οποίας την καταγραφή έχουμε εγγράφως προτείνει, πρίν κάποια χρόνια ,χωρίς να ακουσθούμε από τους «βαρήκοους» αρμοδίους…) θα παραθέσουμε στο σημερινό μας σημείωμα, για να μαθαίνουνε οι νεώτεροι και να …θυμόμαστε οι παληώτεροι!
Μια όμορφη γειτονιά της Ρεθυμνιολάνδης ήταν ,και είναι , η Μετοχιολάνδη. Αυτή λοιπόν ,η όμορφη γειτονιά κινδύνευσε πριν μερικά χρόνια , νομοθανάσιμα ,όταν τυλιγμένη σέ διυάνειρο χιτώνα χαλιφικού φιρμανίου , είχε καταδικασθεί σε αιώνιο μαράζωμα!
Στην γραφική αυτή και προνομιούχα περιχωρική της Ρεθυμνιολάνδης περιοχή, υπάρχουν κτισμένα , πριν από αιώνες, δύο πυργόσπιτα . Η Ελληνολάνδη λοιπόν και τα αρμόδια χαλιφάτα της, που είχαν ενημερωθεί, πιθανώς από τα περιστέρια που πέρασαν από αυτά, επεδίωξαν να αναδείξουν τα προγονικά τούτα κτίσματα. Καί βέβαια ποιός δεν θάθελε την χαλιφική φροντίδα για την επισκευή, ανάδειξη και αξιοποίηση αυτών των παληών πυργόσπιτων με όση ιστορία εμπεριέχουν! Ομως κάποιοι που είχαν αμφιδρομική επικοινωνία με το μεγάλο Χαλιφάτο της μεγάλης πρωτεύουσας της Ελληνολάνδης, συμφώνησαν σε μεγαλεπήβολα σχέδια και απόψεις κάποιων χαλιφουπαλλήλων , και άφησαν να περπατήσουν ,μέσα σε χαλιφικά κείμενα και χαλιφικά σχέδια ,χαλιφοδιατάξεις με τις οποίες η Μετοχιολάνδη οριζόταν ως ελαιωνοπεριοχή,τριφυλλοπαραγωγός και αγροτική, χωρίς δικαίωμα κατοίκων και κατοικιών!
Οι χαλιφοδιατάξεις ώριζαν ως φρουρούς και γειτόνους των πυργόσπιτων, μόνον τα δένδρα και τα άγρια ζώα της πανίδας της περιοχής. Χαριστικά, για εξυπηρέτηση των αγρών βεβαίως, επέτρεπαν μια μικρή αποθηκούλα των 18 μ2 , στους μεγάλους αγρούς , πάνω από τα 8 στρέμματα! Οι υπόλοιποι , μικρότεροι των 8 στρεμμάτων, αγροί, κατεδικάζοντο στην στέρηση ακόμη και της μικρής αποθήκης!
Οταν τα χαλιφοκείμενα και τα χαλιφοσχέδια ,με όλη την συνοδεία υπογραφών και σφραγίδων ,είχαν φτάσει στο σαράι του μεγάλου Βεζύρη,, για την μεγάλη Βούλα, τότε εφτασε στην Ρεθυμνιολάνδη το “μαύρο” μαντάτο!
Ο ταλαίπωρος υπονοτάριος της Ρεθυμνιολάνδης , ονόματι Νικονίνιος, μόλις άκουσε το τρομερό γεγονός,κατάλαβε την σοβαρότητα της κατάστασης ξέροντας ότι το Μεγάλο Σαράι της Ελληνολάνδης δεν έχει άλλη έξοδο παρά μόνο την πόρτα προς το εθνικό βουλατήριο , όπου ό,τι φτάσει και καταγραφτεί γίνεται φιρμάνι!
Δρόμος επιστροφής από το μεγάλο Σαράι, δεν υπάρχει.
Σκέφθηκε οποιαδήποτε δυνατή πιθανότητα ,τούτη την έσχατη στιγμή, να κατορθωθεί η σωτηρία της παντελώς ακάτεχης ,για όσα της έμελλαν ,Μετοχιολάνδης.
Σκέψη στην σκέψη βρήκε μια λύση! Ο χαλιφικός φάκελλος που ήταν στο Βεζυρικό τραπέζι , για να πάρει την βεζυρική Βούλα και να οδηγηθεί στο εθνικό βουλατήριο,περιείχε το χαλιφικό κείμενο ,το οποίο κατέγραφε τους περιορισμούς, και χαλιφικούς χάρτες στους οποίους αναφερόταν το χαλιφικό κείμενο. Το χαλιφικό κείμενο αναφερόταν σε τρεις περιοχές ,που οριοθετούντο σε κάθε περιοχή. Η περιοχή Γ ήταν αυτή που απαγόρευε (ουσιαστικά! ) την οικοδόμηση, όπου σημειωνόταν στους χάρτες. Για την Μετοχιολάνδη , με εξαίρεση δυο σημειακές περιοχές Α ,( που αντιστοιχούσαν στα δυο υπάρχοντα πυργόσπιτα) ολόκληρη η υπόλοιπη περιοχή είχε χαρακτηρισθεί ως περιοχή Γ ( δηλ πλήρης απαγόρευση οικοδόμησης ,με εξαίρεση αποθηκούλα 18 μ2 για αγρούς άνω των 8 στρεμμάτων....).
Αν λοιπόν ήταν δυνατό να αλλάξει ο χάρτης που αφορούσε την Μετοχιολάνδη, με ένα άλλο χάρτη χωρίς τον χαρακτηρισμό Γ, το πρόβλημα λυνόταν!
Η υλοποίηση της σκέψης του υπονοτάριου της Ρεθυμνιολάνδης, χρειαζόταν μια ταχύτατη και άμεση παρέμβαση κάποιου που θα μπορούσε να υποχρεώσει το Χαλιφάτο να κάνει την αλλαγή, και βέβαια να πραγματοποιιηθεί αυτή η αλλαγή, πρίν φύγουν τα χαλιφοκείμενα κλπ από το μεγάλο Σαράι.
Ο υπονοτάριος πήγε στο μικρό Σαραι της Ρεθυμνιολάνδης, και ανάπτυξε στον τοπικό Βεζύρη ,το πρόβλημα και την σκέψη του για απαλλαγή της Μετοχιολάνδης από την υπογραμμένη καταδίκη της. Ο Βεζύρης άκουσε τον υπονοτάριο,συμφώνησε για την σοβαρότητα του προβλήματος,και αποδέχθηκε την άποψη του για τον μόνο δυνατό τρόπο δράσης, στο σημείο που είχε φτάσει το θέμα.
Με ιδιαίτερη ταχύτητα κινητοποίησε κομματοχαλίφες που γνώριζε, και σε άμεσο χρόνο , δια της νόμιμης οδού, υλοποιήθηκε η σωτήρια σκέψη του υπονοτάριου.
Ετσι ,τελικά πήγε στο εθνικό βουλατήριο ο φάκελλος με το χαλιφοκείμενο που είχε, αλλά με αλλαγμένο χαλιφοχάρτη, χωρίς να υπάρχει το καταστροφικό Γ !
Ετσι σώθηκε η Μετοχιολάνδη από το θανατηφόρο “διλητήριο” της περιοχής Γ που το χαλιφικό φιρμάνι θα περιείχε, αν δεν υπήρχαν οι προσπάθειες που εκθέσαμε.
Ομως η ιστορία έχει και...συνέχεια!
Πέρασαν μερικά χρόνια, και το νοταριοσυμβούλιο της Ρεθυμνιολάνδης αποφάσισε να αναπτύξει οικιστικά την Μετοχιολάνδη μέσα από την διαδικασία της οριοθέτησης των υπαρχόντων οικισμών και της πολεοδόμησης των.
Και τότε “εσκασε” η χαλιφική βόμβα, ότι δεν υπάρχουν οικισμοί στην Μετοχιολάνδη για τους οποίους να τίθεται θέμα οριοθέτησης κλπ. Οικισμοί ,κατά το Χαλιφάτο, ήταν.μόνο .......τα δύο πυργόσπιτα!
Χρειάσθηκαν νέες προσπάθειες του υπονοτάριου, που πιά ήταν .....απλός νοτάριος, για να πεισθούν κάποιοι ,ότι οι οικισμοί ,που......δεν υπάρχουν κατα το Χαλιφάτο, υπάρχουν ( τους βλέπουμε χρόνια τώρα όλοι εμείς που ζούμε στην Ρεθυμνιολάνδη,) και μάλιστα είναι οικισμοί πριν το 1923 αφού στο φιρμάνι ίδρυσης του νοταριάτου της Ρεθυμνιολάνδης ,που εκδόθηκε το 1924,περιέχονται και αυτοί οι οικισμοί!
Τελικά όλα ξεπεράσθηκαν και οι οικισμοί πήραν τον δρόμο τους για οριοθέτηση και πολεοδόμηση, απαλλαγμένοι από τα.......βάσανα τους.
Σε λίγους μήνες ή έστω χρόνια (δυστυχώς στο νοταριάτο της Ρεθυμνιολάνδης δεν...βιάζονται! ), η Μετοχιολάνδη θα αποτελεί μια όμορφη κηπούπολη κόσμημα της Ρεθυμνιολάνδης, και δεν ξέρω πόσοι θα γνωρίζουν πόσο κοντά πέρασε κινδυνεύοντας , να μείνει μια αιώνια αγροτοπεριοχή, φρουρός των δύο πυργόσπιτων της !!!!
Ευτυχώς η μοίρα της Μετοχιολάνδης βρήκε δυο καλούς αγγέλους που την ύστατη στιγμή την προστάτευσαν......

17. 2. 2004 
www.dimotiki-kinisi.gr nikninos@yahoo.gr

100 χρόνια καρναβάλι,100 τόνοι κριτικής,άρθρο Νίκου Νίνου

καρναβάλι,περιηγητική λέσχη,οφειλή(τιμής)δήμου Ρεθύμνου

100 χρόνια καρναβάλι
( με 100 τόνους κριτική!)
του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου
Δεν θα σταθώ στο αν ήταν φέτος ,(πραγματικά) τα «εκατό χρόνια καρναβάλι Ρεθύμνου»,( οι ιστορικοί ,ήδη, δημοσιοποίησαν τις σχετικές απόψεις τους), όμως θέλω να δημοσιοποιήσω ένα «βαρύ» παράπονο μου ,μια «βαρειά» κριτική μου προς τους οργανωτές του φετεινού καρναβαλιού, και ,κυριότατα, προς τον δήμο Ρεθύμνου.
Εχω «ζήσει» ,λόγω της φιλικής μου σχέσης με πολλά μέλη της «οικογένειας» της τοπικής Περιηγητικής λέσχης, την ουσιαστική δράση, την «ιερότητα» με την οποία πάντα έβλεπαν την  υπόθεση «καρναβάλι», τον πλούτο της προσφερόμενης δουλειάς, κλπ και γνωρίζω «από πρώτο χέρι» την δυνατή σχέση της τοπικής Περιηγητικής με το τοπικό καρναβάλι!
Αλλωστε είναι γνωστό ,ότι η αναβίωση του τοπικού καρναβαλιού έγινε το 1959 από την Περιηγητική λέσχη η οποία είχε την ευθύνη της οργάνωσης του στα επόμενα 23 χρόνια, μέχρι το 1983 οπότε «εκπαραθυρώθηκε» από τον δήμο!
Δεν θα σταθώ στην σύγκριση των παληών καρναβαλιών με τα νεώτερα, ούτε θα πώς τις (σχετικές)απόψεις μου, τις οποίες άλλωστε έχω διατυπώσει δημόσια σε δημοσιεύματα μου κλπ.
Θα σταθώ όμως «θυμωμένα» στο γεγονός, ότι «δεν θυμήθηκε» κανείς από την οργανωτική επιτροπή ( και κυριότατα, ο δήμος!) ετούτη την αναμφισβήτητη αλήθεια , και δεν αποτέλεσε «θεματική» παράμετρο των επετειακών φετεινών εκδηλώσεων, η απόδοση της πρέπουσας τιμής προς την Περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου,  και δεν έγινε ούτε  ένα «πολιτικό μνημόσυνο» σε όλους αυτούς τους (πραγματικά!) εθελοντές που αναβίωσαν και ξαναέστησαν το ρεθεμνιώτικο καρναβάλι!
Κάποτε αυτός ο τόπος, (και αναφέρομαι στους τοπικούς ηγέτες και στα τοπικά όργανα, επιτροπές κλπ), πρέπει «να μάθει» να τιμά την ιστορία του (γεγονότα , πρόσωπα και ομάδες προσώπων) , να τιμά και να προβάλλει την προσφορά τους, να αναδεικνύει και να μαθαίνει από την τοπική ιστορία.
Είναι ξεκάθαρο, ότι όσοι «έφυγαν» δεν έχουν καμιά τέτοια «φιλοδοξία», όμως εμείς που μείναμε πίσω τους, οφείλουμε αυτήν την υποχρέωση προς Εκείνους, και, κυριότατα, προς τον τόπο μας που Εκείνοι ετίμησαν με την προσφορά τους!
Η περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου, ήταν και είναι, εδώ και πολλές δεκαετίες ,το πιο «ζωντανό» σωματείο στο Ρέθυμνο, με πολυσχιδές και πολυποσοτικό έργο, από το οποίο «ποτίσθηκε» ο τοπικός πολιτισμός, η τοπική κοινωνική δραστηριότητα, η τοπική ψυχαγωγία κλπ, και όλοι έχουμε την υποχρέωση να της αποδώσουμε αυτά που της οφείλουμε.
Είναι προφανές ,ότι η Περιηγητική λέσχη και οι άνθρωποι της, ούτε «ζήτησαν» ούτε «ζητούν» τίποτα, γιατί τους αρκούσε και τους αρκεί η ικανοποίηση ,πως έπραξαν και πράττουν το καθήκον τους, πως συντέλεσαν και συντελούν στην τοπική συνολική ανάπτυξη, πως «ήταν» και «είναι» χρήσιμοι στην κοινωνία τους!
Όμως η τιμή αυτής της δέουσας απόδοσης τιμής στην Περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου, ανήκει σε μας, γιατί είναι γνωστό, ότι όσοι προσφέρουν με ανιδιοτέλεια δεν το κάνουν για να πάρουν «μετάλλια», και επομένως η παρασημοφόρηση τους τιμά αυτούς που τους παρασημοφορούν, καθόσον επιτελούν ένα οφειλόμενο καθήκον τους.
Αν κοιτάξουμε προς το παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι η περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου, δεν είχε την σωστή αντιμετώπιση από τους αρμοδίους.
Αρμοδίους που δεν σταματούν να «διακηρύσσουν» την (δήθεν) στήριξη του εθελοντισμού,  «αναγνωρίζοντας»( δήθεν)  την αξία και την σημασία του.
Η Περιηγητική αποτέλεσε και συνεχίζει να είναι το υπόδειγμα της έννοιας του εθελοντισμού!
Ο δήμος έχει ένα πολύ «βαρύ» ( «εκατό τόννων»!) χρέος προς την περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου! Μέχρι σήμερα δεν το «αναγνώρισε» , και με τις ενέργειες του το «παραμερίζει», για να μην ενοχλείται και για να μην το «θυμάται»!
Καταγγέλλουμε αυτήν την αδιαφορία και αυτήν την «στάση» του δήμου, και ζητούμε, επί τέλους, ο δήμος να «αποκαταστήσει» στα «τεφτέρια» του την Περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου. Είναι ένα αποδεδειγμένο οφειλόμενο , βαρύ, χρέος του.
Οφείλει να το «εξωφλήσει»!
Εχουμε πολλές φορές πεί και γράψει, ότι η τοπική ιστορία πρέπει να γραφτεί, για να παίρνουμε μαθήματα από την γνώση της.
Πολλές, και πλούσιες, σελίδες αυτής της τοπικής ιστορίας, καταλαμβάνει η περιηγητική λέσχη Ρεθύμνου.
Ευχόμαστε, η νέα δημοτική αρχή να μην έχει την «παλαιότητα» των (νέων!) αντιλήψεων της απερχόμενης, και να καινοτομήσει και σε αυτήν την παράμετρο των τοπικών θεμάτων.

27-3-2014   nikninos@gmail.com   nikosninos.blogspot.com  www.dimotiki-kinisi.gr

παράκαμψη Ρεθύμνου [ ΒΟΑΚ ],πώς αποφασίσθυηκε η τελικά χάραξη της [1975]

παρακαμπτήριος της πόλης Ρεθύμνου

η παράκαμψη της πόλης του Ρεθύμνου ( δηλαδή η χάραξη του ΒΟΑΚ έναντι της πόλης) αρχικά διέσχιζε την πόλη στο ύψος της συμβολής των οδών Κονδυλάκη και Κουρμούλη στον Μασταμπά 
[ στην θέση Παπά Πόρος εκεί που είναι σήμερα τα γραφεία του ΙΚΑ].
Εγινε μεγάλη προσπάθεια  για να αποφευχθεί αυτός ο εγκλωβισμός της πόλης, και τελικά επιτεύχθηκε η μετατόπιση της νοτιότερα εκεί όπου έχει ,τελικώς, υλοποιηθεί!
Στην συνολική αυτή προσπάθεια, συμμετείχε και ο υποφαινόμενος,προσθέτοντας "το μικρό του λιθαράκι" στο οικοδόμημα της τελικής επιτυχίας ,της μετατόπισης αυτής.
Το συνημμένο δημοσίευμα μας σε τοπική εφημερίδα το 1975, είναι μια μικρή απόδειξη αυτής της συμμετοχής μας:

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου,τελικά έμεινε στο Ρέθυμνο ![ 1975 ]

Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, τελικά "σώθηκε" και έμεινε στο Ρέθυμνο!


Το Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου, πάντα κινδύνευε και (δυστυχώς!) πάντα θα κινδυνεύει, να φύγει από το Ρέθυμνο, και να πάει προς Ηράκλειο μεριά!
Το 1975 έγινε μεγάλη προσπάθεια ,από πολλούς ρεθεμνιώτες, για να καταφέρουμε "να μείνει" και να "βλαστήσει", ώστε να φτάσουμε στο σήμερα !
Πάντα όμως πρέπει να βρισκόμαστε σε εγρήγορση ( οι ρεθεμνιώτες) διότι πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, ιδιαίτερα "σήμερα" με τα μνημόνια τις συνενώσεις κλπ!
Στην συνολική προσπάθεια του 1975 συμμετείχαμε και μείς. Το συνημμένο δημοσίευμα είναι μια απόδειξη αυτής της συμμετοχής μας!

ρουσφέτια και μόνον, άρθρο Νίκου Νίνου

1988 τεύχος έκδοση νομαρχίας Ρεθύμνου,έργο 8ετίας 1981-88