στην ηλεκτρονική
εποχή ,η πείρα δεν χρειάζεται!
ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ …….
του κ Νικου Νίνου δημοτικός
σύμβουλος Ρεθύμνου, επικεφαλής μειοψηφίας
στον δήμο»
Μια παληά ιστορία έλεγε πως σε κάποιο τόπο, υπήρχε η παράδοση που ετηρείτο από γενιά σε γενιά,
να «κτίζουν» τους γέρους στους φράχτες των χωραφιών ,όπου και πέθαιναν μόνοι
,μακρυά από τις οικογένειες των παιδιών τους!
Ετσι η τοπική κοινωνία «απαλλασσόταν» από τα «βαρίδια» της ,
που ήταν οι ηλικιωμένοι ,όταν πιά αποτελούσαν «πρόβλημα» για τους δικούς τους.
Κάποτε ,συνεχίζει αυτή η παληά ιστορία, έπεσε θανατικό στον
τόπο ,και οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να βρούν την αιτία . Κάποιος σκέφθηκε να
πάνε να ζητήσουν την γνώμη του γέρου που είχαν «κτίσει» στον φράχτη, σύμφωνα με
την παράδοση του τόπου.
Ο παππούς ,παρά την πίκρα του, με την γνώση μιας ολόκληρης
ζωής που είχε στην ασπρισμένη κεφαλή του, τους υπέδειξε τι έπρεπε να
κάνουν , και ο τόπος σώθηκε!
Εκτοτε ,αξιολόγησαν την «αξία» των ηλικιωμένων ,και
σταμάτησε η παράδοση του «κτισίματος» των γέρων ,και τους κρατούσαν στα σπίτια
,όπως γίνεται μέχρι σήμερα.
Θυμήθηκα την ξεχασμένη αυτή ιστορία, γιατί έχω «κουρασθεί»
να διαβάζω και να ακούω σε καθημερινή και πυκνοχρησιμοποιούμενη «ψαλμωδία» ,
για την (μοναδική) «αξία» των νέων και την ( αφοριστική) «βαριδονοματοποίηση»
των παλιών!
Και βέβαια( όπως επιμένουν να μας λένε κάποιοι) , οι νέοι ,η
γενιά των ηλεκτρονικών υπολογιστών, «έχουν» όλες τις λύσεις ,για όλα τα
προβλήματα μέσα στα «παντοδύναμα» κομπιούτερς ,με τις γιγάντιες μνήμες, τον
απέραντο πλούτο των προγραμμάτων ,και τις ποικίλες εξειδικευμένες «γνώσεις».
Επί πλέον ,έχουν την ορμή και τον δυναμισμό ,της νεότητας.
Ετσι ,διαβάζοντας και ακούγοντας ,όσα καθημερινά μας
«βομβαρδίζουν» , κάποιοι, έχουμε ήδη αρχίσει να προετοιμαζόμαστε για το
«κτίσιμο μας στον τοίχο» ,{ μιας και δεν είμαστε πιά «νέο» ,αλλά έχουμε τις … δεκαετίες μας},όπως
έλεγε η παληά εκείνη ιστορία που σας
θυμήσαμε.
Όμως τα πράγματα δεν
είναι ,όπως μας τα λένε, και όπως τα «σερβίρουν» , κατά πώς (θεωρούν ότι)
«βολεύει» κάποιοι!
Αλλωστε και η παλιά ιστορία , που αφηγηθήκαμε ,αυτό
απέδειξε.
Σίγουρα τα νιάτα έχουν δυνατότητες και δυναμισμό. Όμως για
ποια νιάτα μιλούμε?
Η «ηλικία» και ο δυναμισμός δεν μετριέται με τα χρόνια ( με την ηλικία) με της καρδιάς το πύρωμα
μετριέται (και με τα έργα)!
Εχουμε «ζωντανούς» και δυναμικούς «νεαρούς» , που κάποιοι
άλλοι ,νεαροί (στην ηλικία) , είναι … παππούδες
τους ( στην ενεργητικότητα και στην «φρεσκάδα» τους)!
Δεν θάθελα να ονοματίσω παραδείγματα, αλλά αν κάποιοι το
αμφισβητούν ,τα έχω διαθέσιμα ,…στο κοντρόλ ( όπως θάλεγε ένας
δημοσιογράφος-παρουσιαστής).
Είναι σίγουρο, πως έχουμε
«πολυλογάδες» και «γενικολόγους» νεαρούς ,χωρίς προσγειωμένες ιδέες,
χωρίς ουσιαστικές προτάσεις και
ρεαλισμό, που «μιλούν … για να μιλούν», όπως ,βεβαίως, έχουμε και νεαρούς που
εκπέμπουν ωριμότητα , αποτελεσματική δραστηριότητα, και δημιουργική
εμπιστοσύνη!
Εχουμε , επίσης, νεαρούς που οι ίδιοι αποτελούν «βαρίδια» του
εαυτού τους.
Από την άλλη πλευρά, βέβαια, έχουμε και «μεγαλύτερους» που
μένουν «κολλημένοι» σε «άλλες εποχές», που είναι μονίμως …οφσάιντ ,στον
οποιοδήποτε αγώνα αντιμετώπισης θεμάτων και προβλημάτων, όπως όμως έχουμε και
«παλιούς» οι οποίοι είναι ώριμοι ,παραγωγικοί και δημιουργικοί ενεργοί πολίτες
στην κοινωνία τους.
Συνεπώς ,είναι λανθασμένο κριτήριο η ηλικία, και μοναδικής
αξίας κριτήριο είναι η «ζέστη» που
καθένας βγάζει στην καθημερινότητα του, η έμπρακτη και ειλικρινής αγάπη για τον
τόπο του, η εμπειρία για σωστές ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες προτάσεις, η
αφτειασίδωτη συμμετοχή και παρουσία, ο άδολος αυθορμητισμός, η πίστη στην
συνεργασία , η γνώση των θεμάτων , η επιστημοσύνη, και τόσα άλλα ,που σε κανένα δεν υπάρχουν συγκεντρωμένα
«κατ αποκλειστικότητα», αλλά όλοι μας χαρακτηριζόμαστε με μερικές από αυτές τις
ιδιότητες- ικανότητες!
Κατά συνέπειαν ,κανείς δεν επαρκεί ,και κανείς δεν
περισσεύει!
Τα προβλήματα θέλουν απέναντι τους ένα ολοκληρωμένο και
πλήρη «στρατό» για να αντιμετωπισθούν.
Ο στρατός αυτός ,για να μπορέσει να λειτουργήσει ,σαν
σύνολο, χρειάζεται να έχει στρατιώτες, χρειάζεται αξιωματικούς ,χρειάζεται και
στρατηγούς!
Οι στρατιώτες μπορούν να είναι από κάθε ηλικία, και καθένας
καλύπτει αντίστοιχες ειδικότητες.
Οι αξιωματικοί ,λογικά αρχίζουν να μετρούν κάποια χρόνια στο
στρατό, (εκτός αξιωματικών –θαυμάτων που «γεννιούνται» αξιωματικοί, η που
…νομίζουν πως γεννήθηκαν στρατηγοί) ,και βέβαια όσο πιο ψηλά σε βαθμό τόσο
περισσότερα χρόνια μετρούν! Δεν
παραβλέπουμε την πιθανότητα κάποιοι να … εξελιχθούν γρηγορότερα στην ιεραρχία,
αλλά οπωσδήποτε όλοι απαιτείται να έχουν κάποια χρόνια θητείας.
Σήμερα δεν κτίζουμε
στους πραγματικούς τοίχους τους μεγαλύτερους, όπως έκαναν παλιά, (κατά την
διήγηση της ιστορίας μας.),όμως σήμερα το «συνηθίζουμε» να κτίζουμε τους
μεγαλύτερους , στον ,(μεταφορικά), «τοίχο», με τα καθημερινά αναθέματα «εναντίον» τους! .
Όπως στην εξέλιξη της παλιάς ιστορίας που αφηγηθήκαμε
,κατάλαβαν την αξία των ηλικιωμένων και σταμάτησαν το κτίσιμο στους τοίχους,
έτσι πρέπει ,αν πραγματικά θέλουμε να βρούμε λύσεις, να
σταματήσει το καθημερινό (μεταφορικά) κτίσιμο των μεγαλυτέρων στον «τοίχο» ,
και να αφήσουμε την χρήσιμη συνοίκηση τους μαζί μας.
Είναι χρήσιμο και ωφέλιμο
το «τόπος στους νέους» , όμως είναι
καταστροφικός ο «σίφουνας» του «στην μπάντα» οι μεγαλύτεροι!
Αυτό ισχύει ούτως ή άλλως, χωρίς να χρειασθεί να ξαναπούμε την υπαρκτή απορία, του «ποιοί
είναι» οι νέοι ,και ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι!
Λοιπόν ,τόπος στους «νέους»
,δηλ όσους αγαπούν τον τόπο ,όσους
«καίγονται» από το θερμό ενδιαφέρον τους , όσους θέλουν και όσους μπορούν να
βοηθήσουν σε ένα κοινό αγώνα, στον οποίο κανείς
δεν περισσεύει!
Τα κτισίματα στον τοίχο, έχουν σταματήσει από αιώνων ,
γιατί επιμένουν να τα επαναφέρουν,
κάποιοι, τελευταίως !
ΥΓ το παρόν κείμενο μας γράφτηκε ,και
δημοσιεύθηκε σε τοπική εφημερίδα, στις 28.5.05, μα είναι πάντα επίκαιρο!
Σε λίγες εβδομάδες έχουμε δημοτικές εκλογές ,και ήδη
«άρχισαν τα όργανα», από κάποιους που «μόνο αυτό μπορούν να κάνουν» , δηλ να αυτοδιορίζονται
«τροχονόμοι» της κίνησης προς την κάλπη
των δημοτικών εκλογών!
Κάποιοι ,όπως και ο γράφων, που ,δόξα τω Θεώ, ευτύχησαν να
μετρούν προβιβάσιμου βαθμού ,( δηλ από 5
και πάνω….), 10ετίες ζωής ,αισθάνονται νεότατοι και χρησιμότατοι, με «αναμμένη»
την (φλόγα) της επιθυμίας για συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια,{ κοινή
προσπάθεια ,για όσους μετέχουν σ αυτήν}για ένα καλλίτερο αύριο στον τόπο
μας.
Από ποία «διάταξη» προκύπτει ,ότι υπόκεινται σε «τροχονομικό
έλεγχο», και οφείλουν να πάρουν «έγκριση» για να μπορέσουν να συνεχίσουν ( αν ,
και όποιοι το θέλουν) στον δρόμο προς τις εκλογές!
Η πολιτική νομιμότητα και η δημοκρατική αρμοδιότητα,
«διδάσκουν» ,ότι δικαίωμα και υποχρέωση τους, ( υποχρέωση , και δικαίωμα
τους!), είναι αυτήν την δημιουργική τους επιθυμία να την «καταθέσουν» ,
θεσμικά, προς τους μόνους αρμόδιους να
την κρίνουν ,που είναι οι δημότες του δήμου μας.
Μάλιστα, θα προσέθετα την ευχή μου, μακάρι , όλοι οι
συνταξιούχοι,{εκ του επαγγέλματος τους}, συμπολίτες να έρχονταν κοντά στον δήμο
να προσφέρουν τις απεριόριστα πολύτιμες υπηρεσίες τους.
Αποτελούν ένα
τεράστιο ανεκμετάλλευτο δυναμικό ,ανυστερόβουλο και ειλικρινές, που θα ευχόμουν
να στελεχώνει όλα τα ψηφοδέλτια των δημοτικών εκλογών στον δήμο μας { και όχι μόνον!}.
Δυστυχώς ελάχιστοι «πλησιάζουν» , εξ αιτίας αυτής της
διωκτικής τυμπανοκρουσίας και της αυθαίρετης απόφασης κάποιων περί του
«κτισίματος» τους στον «τοίχο»!
Πότε θα καταλάβουν ,όλοι μας, ότι αυτός ο τόπος ανήκει σε
όλους μας, χωρίς κανείς να έχει κανένα δικαίωμα οποιουδήποτε «αποκλεισμού» ούτε «περιορισμού»!
Προφανέστατα καθένας έχει δικαίωμα να «συμπαθεί»
οποιονδήποτε νομίζει, όμως κανένας δεν έχει δικαίωμα, να «αποκλείει»
οποιονδήποτε δεν συμπαθεί!
5-2-2014
